" විෂම ලිංගික සම්මත සංස්කෘතික ආරම්මණයේ පීඩාවෙන් උද්ගත සමාන - ලිංගික (Homosocial) විශ්‍රාන්තිය "

"ස්ත්‍රී -පුරුෂ සබදතාවන් බරපතල සංස්කෘතික පිඩාවක් වන තැනක සමාන ලිංගයේ මිනිසුන්ගේ ඇසුර (homosocial) මානසික සමාජීය ප්‍රේමනීය ආහාල්ලාදයක් !"

මහාචාර්ය ආරියරත්න ඇතුගලයන්ගේ 'මකර පෙන්ඩනය' අභිනව ප්‍රබන්ධය ඇසුරින් කෙරෙන සාහිත්‍ය - සන්නිවේදන  විමර්ශනයක්

 

ශ්‍රී ලාංකේය ජනමාධ්‍ය සහ සන්නිවේදන ක්ෂේත්‍රය තුළ පවතින සම්ප්‍රදායික දැනුම් පද්ධතීන්, සංස්කෘතිය සහ නියෝජනයන් ප්‍රශ්න කළ සුවිශේෂී විද්වතෙකු ලෙස සම්මානිත මහාචාර්ය ආරියරත්න ඇතුගලයන් පෙනී සිටියි. ඔහුගේ ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍යය, ශාස්ත්‍රීය ක්‍රමවේද සහ නිර්මාණාත්මක මෙහෙවර මඟින් සාහිත්‍යය, මාධ්‍ය සහ සංස්කෘතික විවේචනය අතර පවතින සීමා මායිම් ඉවත්කරනු ලැබ තිබේ. එකී සාහිත්‍යමය කතිකාව මගින්, නූතන ජීවිතය හැඩගස්වන මනෝවිද්‍යාත්මක, සමාජීය සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මක බලවේගයන්ට මුහුණ දීමට පාඨකයා පොළඹවනු ලැබ තිබේ.

ඔහුගේ අභිනව නවකතාව වන 'මකර පෙන්ඩනය' මඟින් ද මෙම ගවේෂණය තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යයි. විශේෂයෙන්ම, වර්ධනය වෙමින් පවතින ශ්‍රී ලංකා-චීන සබඳතාව තුළ උරුම වූ සංස්කෘතික කේතයන්, නූතන තරුණ අභිලාෂයන් සහ අන්තර්-සංස්කෘතික හමුවීම් අතර පවතින නොසන්සුන්කාරී ස්වභාවය මෙහිදී විමර්ශනයට ලක් කරයි. එහි එන සංකේතාත්මක ආඛ්‍යානය සහ සංකීර්ණ චරිත ගොඩනැගීම ඔස්සේ, මෙම නවකතාව හුදු කතාවක් පමණක් නොව, ආධිපත්‍යයික සමාජීය පීඩනයන් හමුවේ අනන්‍යතාව, සමීපබව සහ ආශාවන් කළමනාකරණය කරගන්නා ආකාරය විමසා බැලිය හැකි පර්යාලෝකයක් බවට පත්ව ඇත.

මහාචාර්ය ආරියරත්න ඇතුගලයන් ජන සන්නිවේදන අධ්‍යයන අංශයේ අංශාධිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ සමයේ, මාධ්‍ය, සන්නිවේදනය සහ දැනුම නිෂ්පාදනය පිළිබඳ පවතින සම්මතයන් අභියෝගයට ලක් කෙළේය. එහිදී, හෙතෙම, අධ්‍යාපනික ක්‍රමවේදය (Pedagogy) සහ නිර්මාණාත්මක භාවිතය යන අංශ දෙකම පරිවර්තනයකට ලක් කළේය. හුදු මාධ්‍ය රූප ප්‍රතිනිෂ්පාදනයෙන් ඔබ්බට ගොස් ඒවායේ අර්ථය, සම්භවය සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මක කාර්යභාරය විවේචනාත්මකව අර්ථකථනය කිරීමෙහිලා ඔහු තම දේශන ඔස්සේ සිසුන්ව දිරිමත් කළේය. 'තුන්බිය' සහ 'සමනල කදවුර' වැනි ටෙලිනාට්‍ය, 'මාතා' චිත්‍රපටය සහ 'මහ සමයම' වේදිකා නාට්‍යය ඇතුළු ඇතුගලයන්ගේ නිර්මාණාත්මක කෘති, ලංකේය ජන විඥානය සහ සංස්කෘතික සම්මතයන් ප්‍රශ්න කිරීම සදහා මෙහෙයවිය. එහිදී හෙතෙම රූපක, සංකේතවාදය සහ ජනප්‍රවාද භාවිත කරමින් භීතිය, අධිකාරිය, ආශාව සහ සමාජ බලය පිළිබඳව කෙරෙන ගැඹුරු ගවේෂණයක නිරත වීමට රුචි කරයි.

සම්ප්‍රදායික සන්නිවේදන පද්ධතීන්, ශ්‍රී ලාංකේය මිථ්‍යා ප්‍රබන්ධ සහ ගෝලීය සිනමා ශිල්ප ක්‍රමයන්ගෙන් මඟ පෙන්වීම ලබමින්, ඇතුගලයන් ආඛ්‍යානය, කාලය සහ අවකාශය පිළිබඳ පරිපූර්ණ අවබෝධයක් සරසවි විද්යාර්තියා හමුවේ වර්ධනය කෙළේය. ඇතුගලයන් සංස්කෘතික කේතයන් විවේචනාත්මකව විශ්ලේෂණය කිරීමට සිසුන්ව උනන්දු කළේය. ඔහුගේ අධ්‍යාපනික මෙන්ම ප්‍රබන්ධ කෘති, මගින් ලාංකේය සමාජ ව්‍යුහයන්, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සහ මාධ්‍ය භාවිතයන් විසින් සංජානනය, අනන්‍යතාව සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මක පාලනය හැඩගස්වන ආකාරය හෙළිදරව් කෙළේය. එය සන්නිවේදන විචාරය අතින් ගත්  කළ  මනෝවිශ්ලේෂණාත්මක හා සංස්කෘතික පර්යාලෝකයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. මෙය නූතන ශ්‍රී ලාංකේය මාධ්‍ය අධ්‍යයනය සහ නිර්මාණාත්මක සන්නිවේදනය සඳහා පදනම් සහගත දායකත්වයක් සපයයි.

ඇතුගලයන්ගේ 'මකර පෙන්ඩනය' යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නූතන තරුණ අත්දැකීම්, විශේෂයෙන්ම චීන සංස්කෘතික බලපෑම සමඟ එහි ඇති පටලැවිලි සහගත ස්වභාවය පිළිබඳව කෙරෙන ප්‍රබල මෙනෙහි කිරීමකි. මෙම නවකතාව ආශාව, සමීපබව සහ අනන්‍යතාව හැඩගස්වනු ලබන ආධිපත්‍යයික විෂම ලිංගික සම්මතයන් (Hegemonic heteronormative structures), පරම්පරාගත පීඩනයන් සහ භූ-දේශපාලනික සංකීර්ණතා පිළිබඳ සියුම් විවේචනයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. "සහන්" නමැති ශ්‍රී ලාංකික තරුණයා සහ "ලී" නමැති චීන තරුණිය යන ප්‍රධාන චරිත, පාදක කරගෙන,  පුද්ගල සබඳතා වඩාත් පුළුල් සංස්කෘතික ගනුදෙනුවල රූපක බවට පත්වන ආකාරය ඇතුගලයන් නිරූපණය කරයි. ඒ තුළින් උරුම වූ සදාචාරය, දෙමාපිය අපේක්ෂාවන් සහ කලාපීය භූ-දේශපාලනය විසින් පටවනු ලබන මිනිස් පුද්ගල අභ්‍යන්තර හා බාහිර ගැටුම් හෙළිදරව් කරනු ලබයි.

'මකර පෙන්ඩනය' තුළ චීන සංස්කෘතියේ සංකේතයක් වන 'මකරා' සහ ශ්‍රී ලාංකේය උරුමය නියෝජනය කරන 'පෙන්ඩනය' අතර පවතින වෙනස මැනවින් ඉස්මතු කෙරේ. මෙහිදී පෙන්ඩනය යන්නෙන් රූපකයක් ලෙස අදහස් කෙරෙන්නේ, නූතන පරපුර තමන්ට උරුම වූ සම්ප්‍රදායන් "බරක් ලෙස කරේ දරාගෙන" (wear as a burden), ගෝලීය සහ කලාපීය බලපෑම් හමුවේ එම උරුමයන් සමඟ ගනුදෙනු කරන ආකාරයයි. ඇතුගලයන් මෙම ගනුදෙනුවේ පවතින නොසන්සුන්කාරී ස්වභාවය සිතාමතාම අවධාරණය කරයි: කොන්ෆියුසියානු මානවවාදය (Confucian humanism) සහ දේශීය චින්තනය අතර දාර්ශනික සමානකම් සහ සංස්කෘතික ඒකාබද්ධතාවයකට (Cultural synthesis) ඇති විභවතාවන් මතු වුවද, සංස්කෘතික හමුවීම් සැමවිටම බාධාවකින් තොරව සිදු නොවන බව මෙම නවකතාව අවධාරණය කරයි (පිටු 46-50). සූක්ෂ්ම විස්තර කිරීම් ඔස්සේ ඇතුගලයන් චරිතවල අරගලයට අවශ්‍ය දෘෂ්ටිවාදාත්මක පදනම සකස් කරයි. එමඟින් මෙම සාහිත්‍යයික නිබන්ධය ශ්‍රී ලංකා-චීන සංස්කෘතික බැඳීම තුළ පවතින සැබෑ සංකීර්ණත්වය පිළිබිඹු කරයි.

ථේරවාදී බෞද්ධ සදාචාරය සහ පවුලේ අපේක්ෂාවන්ගෙන් පෝෂණය වූ සහන්ගේ උඩරට හැදී වැඩීම, සහන් චීනය තුළ ලබන අත්දැකීම් සමඟ ගැටෙයි. චීනය තුළ ඔහු අත්විඳින ශාස්ත්‍රීය නිදහස සහ සමාජයීය ගනුදෙනු නිසා ඔහුට උරුම වූ අනන්‍යතාව අස්ථාවරත්වයට පත්වෙයි (පිටු 56-58). මෙය 'සංකේතීය පිටුවහල් වීමක්' (Symbolic exile) ලෙස හැඳින්විය හැකිය: සහන් එකවර චීනය තුළ පරාරෝපනයකට  (Alienated) ලක් වන අතරම ශ්‍රී ලංකාව තුළ මානසිකව අවතැන් වූවෙකු බවට ද පත්වෙයි. ඇතුගලයන් මෙම නොසන්සුන්කාරී ස්වභාවය 60 වැනි පිටුවේදී මෙසේ විස්තර කරයි: "ඔවුන්ගේ වචන සහ භාෂාවන් වෙනස් වුවද, ඔවුන් පුදුමාකාර ලෙස සමාන වේ." මෙම සංවාදාත්මක ආතතිය පරම්පරාගත, සංස්කෘතික සහ භූ-දේශපාලනික දේශසීමා ඔස්සේ  අර්ථයන් කළමනාකරණය කරගැනීම නිරූපණය කරයි. 63 වැනි පිටුවේදී මකරා මානුෂීය සංකේතයක් ලෙස මතු වන්නේ, "අපි මේ මානුෂීය මකරා සමඟ පියාසර කරමු" යනුවෙන් පවසමිනි. එමඟින් නූතන තාරුණ්‍යය අතිච්ඡාදනය වන සංස්කෘතික, ආර්ථික සහ දේශපාලනික පීඩනයන් හමුවේ සිදු කරන අරගලය සනිටුහන් කරයි.

ඇතුගලයන්ගේ මෙම නිර්මාණාත්මක දෘෂ්ටිය, ඔහු චීනයේ බාහිර මහාචාර්යවරයෙකු ලෙස චීන සිසුන්ට සිංහල භාෂාව ඉගැන්වීමේදී ලැබූ අත්දැකීම්වලින් පෝෂණය වී ඇත. අන්තර්-සංස්කෘතික ජීවිතය පිළිබඳ නවකතාවේ එන සංවේදී මෙන්ම විවේචනාත්මක මැදිහත්වීම සඳහා එම අත්දැකීම් මූලාශ්‍ර වී තිබේ. 6 වැනි පරිච්ඡේදය ඇසුරෙන් පාවාදීම, දේශද්‍රෝහීත්වය සහ උරුමය අත්හැරීම වැනි තේමාවන් හඳුන්වා දෙමින් නූතන සංස්කෘතික කාංසාව (Cultural anxiety) ප්‍රකාශ කරයි. සහන් සහ ලීගේ ප්‍රේම සබඳතාව ඇසුරෙන්, නොවිසඳුණු සංස්කෘතික ගැටුම් මඟින් මානසික පීඩාවන්, කලකිරීම් සහ සබඳතාවල පවතින අවිනිශ්චිතභාවය ඇති වන ආකාරය කතුවරයා මනෝවිශ්ලේෂණාත්මකව හෙළිදරව් කරයි.

තවදුරටත් මෙම ආඛ්‍යානය තුළින් සදාචාරාත්මක සහ දාර්ශනික මතභේදයන් ප්‍රශ්න කරනු ලබයි. 7 වැනි පරිච්ඡේදයේ සහන් සහ ලී අතර සිදුවන සංවාදවලදී ශ්‍රී ලාංකේය ථේරවාදී බෞද්ධ වටිනාකම් සහ චීන කොන්ෆියුසියානු සදාචාරය සංසන්දනය කෙරෙන අතර, පවුල තුළ පවතින සාමය සමාජයේ සාමය සඳහා පදනම වන බව අවධාරණය කෙරේ (පිටු 83-85). නවකතාව සහන්ව එක්තරා 'සන්ධිමය අවකාශයක' (Liminal space) ස්ථානගත කරයි: ඔහු සංස්කෘතිකමය වශයෙන් චීනය තුළ හුදෙකලා වී සිටින අතරම, දෙමාපිය නිවහනෙන් ද මානසිකව පිටුවහල් වී සිටියි. එමඟින් උරුම වූ සදාචාරාත්මක රාමු විසින් පුද්ගල ස්වාධීනත්වය සහ සබඳතා වර්ධනය සීමා කරන ආකාරය ඇතුගලයන් මෙම කෘතිය මගින් නිදර්ශනය කරයි.

ඇතුගලයන් නූතන සමීපබව (Intimacy) පිළිබඳව ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස විමර්ශනය කරනු ලබයි. ඔහු ආධිපත්‍යයික ව්‍යුහයන් විසින් පුද්ගල ආශාවන් හැඩගස්වන ආකාරය නිරූපණය කරයි. 87 වැනි පිටුවේ සිට සහන් සහ ලී අතර පවතින්නේ "තේරීමක් නොමැති සබඳතාවකි" (Hobson’s-choice relationship). ඔවුහු එකිනෙකා අසල සිටියද, හැඟීම් ප්‍රකාශ කිරීමට නොහැකි ලෙස මානසිකව සිරවී සිටිති; එහිදී සංවාදයට වඩා පවතින්නේ නිහඬ බැල්මකි. ඔවුන්ගේ සබඳතාව ආසියානු සමාජයන්හි සමීපබව පිළිබඳ පවතින සංස්කෘතික උත්ප්‍රාසය (Cultural irony) මැනවින් නිරූපණය කරයි. එහිදී උරුම වූ සදාචාරාත්මක අධිකාරිය විසින් පුද්ගල ආශාවන් විනයගත කරනු ලබයි. සහන්ගේ මිතුරෙකු වන 'ගෑං' (Gang) ගේ පැමිණීමත් සමඟ මෙම ගවේෂණය තවදුරටත් තීව්‍ර වේ. 25 වැනි පරිච්ඡේදයේදී හෙළි වන ගෑංගේ සහන් කෙරෙහි ඇති ආකර්ෂණය, බටහිර ලිංගික වර්ගීකරණයන්ට හසු නොවන 'සංචලන සමලිංගික සමීපබවක්' (Fluid same-sex intimacy) නියෝජනය කරයි. මෙය නාගරීකරණය, ආර්ථික තරගකාරිත්වය සහ ඩිජිටල් මැදිහත්වීම නිසා ඇති වන පීඩනයන්ගේ ප්‍රතිඵලයකි. නොවිසඳුණු විෂම ලිංගික බැඳීම සහ අලුතින් මතුවන පිරිමි බැඳීම් අතර පවතින මෙම වෙනස තුළින් පෙනී යන්නේ, සමාජය විසින් පනවන ලද විෂම ලිංගික රාමුවලට වඩා සමාන - ලිංගික අයවලුන්ගේ  සමාජීය සන්දර්භයන්  (Homosocial) තුළ හැඟීම් පිළිබඳ පැහැදිලි බවක් වඩාත් හොඳින් මතු විය හැකි බවයි.

10 සිට 24 වැනි පරිච්ඡේදය දක්වා ඇතුගලයන් විසින් අන්තර්-සංස්කෘතික ගනුදෙනු සහ පරම්පරාගත සම්මුතීන්ගේ ඇති දුෂ්කරතාව සිතියම්ගත කරයි. දෙමාපිය අධිකාරිය සහ උරුම වූ සම්ප්‍රදායන් විසින් සහන් සහ ලීගේ ස්වාධීනත්වය අවහිර කරනු ලබන අතර, එය අභ්‍යන්තර ගැටුම් සහ අනන්‍යතාව පිළිබඳ අවිනිශ්චිතතාවයක් ඇති කරයි. ඔවුන්ගේ මෙම අරගලය මඟින් ආශාවේ පවතින 'ව්‍යුහාත්මක මානය' (Structural dimension) අවධාරණය කෙරේ: එනම්, පුද්ගල තේරීම් සහ සබඳතා සමාජ-සංස්කෘතික, ආර්ථික සහ දේශපාලන බලවේගයන් විසින් සීමා කරනු ලබන බවයි මින් ඇඟවුම් කරන්නේ. 32 වැනි පරිච්ඡේදය වන විට, නවකතාව 'අරගලය' නමැති ලාංකේය සමකාලින තරුණ ව්‍යාපාරය සමඟ ගනුදෙනු කරන අතර, දේශපාලන කැරලිකාරීත්වය සැබෑ ලෙසම තරුණ නියෝජනයක් (Youth agency) ද යන්න හෝ එය ව්‍යුහාත්මක සීමාවන් සහ කලාපීය බල තුලනයන්ට යටත් වූවක් ද යන්න, මෙහිදී කදිමට  ප්‍රශ්න කරයි. මහාචාර්ය ඇතුගලයන්ගේ මෙම විවේචනය සමස්ත ගෝලීය දකුණ (Global South) දක්වාම ව්‍යාප්ත වන අතර, ඉන්දියානු සහ චීන සංස්කෘතික-දේශපාලන බලපෑම් මෙන්ම දේශීය විෂම ලිංගික අධිකාරිය මගින් එදිනෙදා ජීවිතය හැඩගස්වන ආකාරය ඉන් පැහැදිලි කෙරේ.

නවකතාවේ පවතින රේඛීය නොවන (Non-linear), මනෝවිශ්ලේෂණාත්මක ආඛ්‍යානය සම්ප්‍රදායික සාහිත්‍ය ව්‍යුහයන්ට ප්‍රතිරෝධය දක්වන බැවින් ඒ සඳහා ඉතා අවධානයෙන් යුත් කියවීමක් ඇතුගලයන්ගේ මෙම  සාහිත්‍යයික පාඨය සුචනය කෙරෙහි අවශ්‍ය වේ. 10 සිට 34 දක්වා වූ පරිච්ඡේදවලදී කතාවේ ගලායාමට (Plot) වඩා සබඳතා පිළිබඳ කෙරෙන ගනුදෙනු (Relational negotiation) කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කරයි. එමගින් නිහඬතාව, බැල්ම සහ මෙනෙහි කිරීම සන්නිවේදන මාදිලි ලෙස මෙම කෘතිය තුළ ඉදිරියට පැමිණේ. ආශාව යනු ඓතිහාසිකව සහ සංස්කෘතිකව ස්ථානගත වූවක් බව ඇතුගලයන් පෙන්වා දෙයි: චරිතවලට නිදහසේ ක්‍රියා කිරීමට නොහැකි වීම ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික අසාර්ථකත්වයක් නොව, ව්‍යුහාත්මක බාධාවන්ගේ ප්‍රතිඵලයකි. 34 වැනි පරිච්ඡේදයේදී කලාකරුවෙකු ලෙස සහන්, ලී වෙනුවට ගෑංගේ රූපය සිතුවමට නගයි. ඒ පිළිබඳව විමසූ විට ඔහු පැහැදිලි කරන්නේ (පිටුව 320), ගෑං තම අනන්‍යතාව අවංකව ප්‍රකාශ කරන නමුත්, ලී සහ සහන් යන දෙදෙනාම තවමත් අවිනිශ්චිතභාවයෙන් සිරවී සිටින බවයි. මෙම දර්ශනය නවකතාවේ කේන්ද්‍රීය තර්කය ස්ඵුට කරයි: එනම් සැබෑ ආශාවන් සාක්ෂාත් කරගැනීම කෙරෙහි, උරුම වූ සංස්කෘතික සහ සදාචාරාත්මක අධිකාරිය, දෙමාපිය අපේක්ෂාවන් සහ සමාජ-දේශපාලන ව්‍යුහයන් විසින්, බාධා පමුණුවන බවයි.

නවකතාවේ සමාප්ති පරිච්ඡේදය වන 36 වැනි පරිච්ඡේදය මඟින් මෙම සියලු තේමාවන් ඒකාබද්ධ කරනු ලබයි. සහන් නැවත ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් නිරූපණය වන්නේ ජාතික සහ පරම්පරාගත වශයෙන් සිදුව ඇති ක්ෂය වීමයි (Depletion). එහිදී දෙමාපිය අපේක්ෂාවන් දැඩි සහ සූරාකෑමේ ස්වභාවයක් ගන්නා අතර, තරුණ පරපුර රටේ සමාජ දේහයෙන් විසිරී ගොස් අතුරුදන් වී ඇත. ගුවන් තොටුපළේදී චීන සහ ඉන්දීය සංචාරකයින් දෙස බලා සිටින සහන්, එහිදී ලාංකික තරුණ තරුණියන්ගේ හිඟකම දකියි. මෙය තම ජීව ගුණයෙන් හිස් වූ ජාතියක සංකේතයකි. මෙම ප්‍රබල රූපකය ඇසුරෙන් උරුම වූ සදාචාරාත්මක අධිකාරිය, ආධිපත්‍යයික විෂම ලිංගික සම්මතයන් සහ ගෝලීය බලපෑම් සාමූහිකව තරුණ පරපුර අඩපණ කරන ආකාරයත්, ඔවුන්ගේ ආශාවන් සහ නියෝජනයන් (Agency) අවිනිශ්චිත කරන ආකාරයත් මැනවින් ප්‍රකාශ වේ. පවතින සංස්කෘතික, දේශපාලනික සහ පවුල් ව්‍යුහයන් තුළ තම සබඳතාව තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යා නොහැකි බව සහන් සහ ලී වටහා ගනිති (පිටුව 332). ඇතුගලයන් මෙම නොසන්සුන්කාරී තත්ත්වය පෞද්ගලික මෙන්ම ව්‍යුහාත්මකව පටවන ලද්දක් ලෙස නිරූපණය කරන අතර, පුද්ගල අභිලාෂයන් සහ සාමූහික බාධාවන් අතර පවතින අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වය අවධාරණය කරයි.

'මකර පෙන්ඩනය' පුරා ඇතුගලයන් සිය ජිවන නිර්මාණා ශාස්ත්‍රීය චාරිකාවේ නිමග්න නාට්‍ය, ටෙලිනාට්‍ය, ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍යය සහ දර්ශනය සම්පරික්ෂණාත්මක ගවේශණයක් (experimental exploration) ලෙස ඒකාබද්ධ කරයි. එමගින් නූතන ජීවිතය සමඟ නිරන්තර ගනුදෙනුවක ඇතුගලයන් නිරත වෙයි. මෙම නවකතාව මඟින් සංස්කෘතිය, දේශපාලනය සහ දෙමාපිය අධිකාරිය විසින් පුද්ගල ආශාවන් සහ අනන්‍යතාව සීමා කරන ආකාරය ප්‍රශ්න කරයි.තවද, මෙම කෘතිය මගින් අන්තර්-සංස්කෘතික හුවමාරුව සහ කලාපීය භූ-දේශපාලනය පිළිබඳව ද ගවේෂණය කරයි.

අවසාන වශයෙන්, මෙම නවකතාව මඟින් පුද්ගල ආශාවන් සහ සමීපබව සඳහා පවතින ව්‍යුහාත්මක සහ සංස්කෘතික බාධාවන් පිළිබඳ දැඩි විවේචනයක් ඉදිරිපත් කරයි. මනෝවිශ්ලේෂණාත්මක තීක්ෂ්ණ බුද්ධිය, සංස්කෘතික විවරණය සහ සැබෑ අත්දැකීම් ඒකාබද්ධ කිරීම ඔස්සේ  ඇතුගලයන් 'මකර පෙන්ඩනය' කෘතිය ගැඹුරු මෙනෙහි කිරීමක් සහ තොරතුරු සපයන ශාස්ත්‍රීය කෘතියක් ලෙස ස්ථානගත කරයි. මහදුරු ඇතුගලයන්, මෙම නිබන්ධය තුල, සහන්, ලී සහ ගෑං යන චරිත උපස්තම්භක කරගෙන ආධිපත්‍යයික  විෂම ලිංගික සම්මතයන්හි පවතින පැලීම් හෙළිදරව් කරන අතරම, ආර්ථික, සංස්කෘතික සහ දේශපාලනික ගෝලීයකරණයේ පීඩනයන් සහ නූතන ආසියානු සමාජයන්හි අනන්‍යතාව සහ සබඳතා පිළිබඳ පවතින සංකීර්ණ ගනුදෙනු නිරූපණය කරයි. එය අපට ප්‍රබල මතක් කිරීමක් සිදු කරයි: එනම් ආශාව, සමීපබව සහ ස්වයං අනන්‍යතාව යනු හුදු පෞද්ගලික හෝ හුදෙකලා වූ දේවල් නොව, ඒවා ඓතිහාසිකව, සංස්කෘතිකව සහ භූ-දේශපාලනිකව නිෂ්පාදනය කරන ලද සහ ආයාසකර ලෙස බලෙන් විනයගත කරන ලද දේවල් බවයි.